• مرگ بر روی زمين، برای فرزند خاک پايان راه است ،
• اما کسی که آسمانی است،
• مرگ برايش آغاز کاميابی است؛
• بی ترديد کاميابی از آن اوست.
• اگر کسی در خيال خود سپيده دمان را در آغوش بگيرد،
• جاودانه می شود.
• کسی که شب درازش را به خواب می رود،
• به يقين در دريای خوابی ژرف محو می شود.
• کسی که در بيداری اش زمين را تنگ در آغوش می گيرد،
• تا به آخر بر روی زمين خواهد خزيد.
• و کسی که سبکبار و آسوده با مرگ مواجه شود،
• از مرگی که به دريا می ماند، با اطمينان عبور خواهد کرد؛ گران جانان فرومی روند.

منبع : banooyemashregh.blogfa